Luchtbuksschieten met Wout en Rik

Geweer opaOpaMijn opa (van moeders kant), landarbeider, had ergens in de jaren ’50 een luchtbuks gekocht. Een heel goeie, want mijn opa hield van kwaliteit.

Hij kocht hem in eerste instantie om de vogels van het land te verjagen. Mussen en duiven waren het doelwit. Hij schoot ze met groot gemak van het dak van de boerderijwoning.
Het spreekwoord luidt: ‘Het is zo heet dat de mussen van het dak vallen’. Ha! Toen ze dat spreekwoord bedachten hadden ze niet in de gaten dat mijn opa aan de andere kant van het huis die mussen van het dak aan het schieten was.

De merels mochten van opa wel blijven leven, want die zongen zo mooi.

Maar ik kan me voorstellen dat hij ook afleiding zocht. Als je met vrouw en vijf dochters in een boerenknechtwoninkje aan de troosteloze Zwingelspaansedijk bij Fijnaart woont, je als elfde kind gewoon op je elfde aan het werk moest terwijl God je wel hersens had gegeven om meer te kunnen, dan wil je je wel een keer uitbundiger uiten en je verloren ambities een uitlaatklep geven.

Mijn opa zette zijn hersens in om als zeer sociaal bewogen bestuurslid van de Nederlandse Arbeidersbond van het CNV op te komen voor de rechten van de arbeider. Maar daarnaast waren er nog een hoop jaren aan verloren jeugd te compenseren. En dat deed hij door op latere leeftijd de dingen te doen die een ‘normale’ jongen al veel eerder zou hebben gedaan

Een van die dingen was dus lekker schieten. En mijn broer en ik mochten in onze jongste jeugd in de jaren ’60 ook een keer met het geweer schieten op het land van opa’s baas.
Ik raakte niets, want ik keek helemaal verkeerd door het vizier. Maar het geweer had wel mijn hart gestolen.

Op mijn broers 23ste verjaardag, in 1983, overleed mijn opa en het geweer raakte uit beeld. De enige die het ding nog bewust aan opa linkte was ik. Het geweer hoorde bij opa, zo leek het in mijn hoofd vast te zitten. Net als zijn bolknak, waarvan hij de peuk altijd heel duurzaam tot pruim promoveerde en hij dus de hele sigaar van voor tot achter genotvol benutte.

Toen mijn oma in 2006 in een verzorgingshuis werd opgenomen, werd haar huisje opgeruimd en kwam het geweer tevoorschijn, gewikkeld in een oude deken. Er zat ook een blikje met diabolokogeltjes bij:

Diabolokogels

De kinderen van opa en oma (mijn moeder en haar vier zussen) waren het met elkaar eens dat ik het geweer mocht hebben en daar was ik heel erg blij mee.

Maar ja, en dan? Wat moet je met een goed werkende luchtbuks in een rijtjeshuis met een kleine tuin? Aan de muur hangen en stof laten vangen is wel een heel sneu einde aan het leven van een prachtproduct met mooie herinneringen.
Van de wet mag je gewoon een luchtdrukwapen bezitten en ook gebruiken, maar alleen op privéterrein. En het leek me niet zo verstandig om daar mijn achtertuin van 11 meter diep voor te gebruiken. Het zou wel kunnen, maar ik denk dat de buren me dan voor gevaarlijke gek zouden verslijten.

Dus stond het geweer jarenlang in de kledingkast. Af en toe pakte ik ‘m en richtte ergens op, maar schieten kon niet.
Maar naarmate de tijd verstreek, kon de wet me steeds minder schelen. En een tijdje geleden vroeg ik aan jongste zoon Wout of hij zin had om een keer te gaan schieten. Domme vraag aan een wapenliefhebber. Natuurlijk wilde hij dat wel. Maar waar dan?

Oudste zoon Rik zei dat het bos bij het scoutingclubhuis wel rustig zou zijn nu het vakantie is, en dus trokken Wout en ik de stoute schoen aan en gingen vanmiddag op pad met geweer, kogels en lege frisdrankblikjes om op te schieten.

Aangekomen in het bos zette Wout een blikje in de vork van een paar boomstamtakken, zo’n 10 meter verderop. Ik klikte de loop open, deed er een kogeltje in en klikte hem weer dicht.
Ik herinnerde me dat ik in opa’s tijd niets raakte met het geweer. En ik wilde dat nu mijn allereerste schot raak zou zijn.

Ik legde aan, richtte en schoot. RAAK!
Het blikje viel op de grond. Aan twee kanten zaten grote gaten. Aan de achterkant was het gat zelfs veel groter dan aan de voorkant. Het lullige windbukskogeltje gedroeg zich als een dumdumkogel.

Nu mocht Wout:

Wout richt

Ook zijn eerste schot was raak. En van 5 meter verderaf weer:

Hij heeft aanleg. En zo schoot hij de sterren van de hemel:

We zijn een uur in het bos aan het schieten geweest. Wouts zomervakantie kan nu al niet meer stuk en ik heb ook genoten.

En ik weet zeker dat opa het fantastisch had gevonden.

Naschrift
Ik besefte vlak na het publiceren van dit stukje opeens dat opa dit jaar 30 jaar dood is. En dat hij is overleden op 17 juli.
Balen. We hadden dit drie dagen geleden moeten doen.

Update 12 augustus. Vandaag ook gaan schieten met Rik. En hij raakt ze ook lekker. Ik ben erg onder de indruk van de schietkunsten van mijn zoons.
Rik heeft er een (Engelstalig) verhaal aan gewijd. Met filmpjes. Klik hier.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s